موضوع بحث میزگرد گروه علمی- تخصصی جامعه‌شناسی سیاسی و انقلاب انجمن جامعه‌شناسی ایران در روز همایش مسایل علوم اجتماعی، زمینه‏های مساعد و نامساعد انقلاب پژوهی در کشور اعلام شده بود. دکتر علی‌محمد حاضری عضو هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس و مدیر این گروه، در آغاز پرسش اصلی این نشست را فرصت‌ها و موانع حوزه‌ی مطالعاتی جامعه‌شناسی انقلاب در سال‏های بعد از انقلاب اسلامی در ایران معرفی کرد و گفت: به نظر من، زمینه‏های مساعد در دو دسته‌ی نظری و ساختاری و کنش گران و صاحبنظران قابل بررسی است. اصل وقوع انقلاب اسلامی‏ موجد یک مسأله در نظریه‏های انقلاب بود. به گونه‌ای که در چارچوب ادبیات موجود جامعه‏شناسی و جامعه‏شناسی انقلاب، نه از قبل امکان پیش‏بینی چنین واقعه‌ای وجود داشت و نه بعد از آن، این علوم می‏توانستند به سهولت چنین اتفاقی را تبیین کنند. بنابراین می‌توان گفت که وقوع انقلاب اسلامی فی‏النفسه ‏یک انفجار نظری را برای این حوزه‌ی علوم اجتماعی ایجاد کرد و یک طوفان ذهنی را برای صاحبنظران این رسته موجب شد.

”یکی از مباحث اساسی و چالش برانگیز در قالب بررسی هر انقلابی، بحث اهداف آن انقلاب است. آیا اساساً انقلاب‏ها در جستجوی اهدافی شکل گرفته‏اند و یا می‏توان برای آنها پس از گذشت مدت زمانی از تاریخ وقوعشان اهدافی متصور شد؟ این پرسش، مسأله‏ای است که در مورد انقلاب اسلامی نیز بسیار روشن و جدی خود را نشان می‏دهد، گرچه در موضوع انقلاب اسلامی وجود دو نکته مهم و اساسی، جایگاه و اهمیت بحث را متفاوت می‏کند؛ یکی از این نکات، فرهنگی بودن این انقلاب و تکیه آن بر اهداف مشخصی از جنس باور و اندیشه است که بنا به ادعای بسیاری از انقلابیون و تحلیلگران از ویژگی‏های شاخص انقلاب سال 1357 ایران است و نکته دوم پای‏بندی آن بر راهکارهای مبتنی بر فرآیندهای جمعی و مردمی، به جای جنگ و لشکرکشی است که این امر بیشتر در قالب شعارها خود را نشان می‏داد“.