سخنران:

یک سیاست ارزشیابی، هر قاعده یا اصلی است که گروه یا سازمان برای هدایتِ تصمیم ها و کارها هنگام اجرای ارزشیابی، استفاده می کند.هر گروه و سازمانی که به ارزشیابی می پردازد؛ اعم از دستگاه های دولتی،سازمان های غیر دولتی ، بخش خصوصی و یا نهاد های غیر انتفاعی ،می تواند سیاست ارزشیابی داشته باشد. چنین سیاستی در بعضی موارد رسمی،آشکار و مکتوب است و در موارد دیگری ممکن است شامل اصول و قواعد به سادگی قابل تغییر، غیر آشکار،بالبداهه،یا به مقتضی و مصلحت زمان باشد. سیاست های ارزشیابی می توانند عمیقا کارهای روزمره ارزشیابان را تحت تاثیر قرار دهند.بسیاری از جدال های لفظی و یا تضادهای آشکار در عرصه ارزشیابی تا حدودی ناشی از وجود ، عدم وجود و یا کشمکش های انواع سیاست های ارزشیابی است؛چرا که سیاست های ارزشیابی نوعاً در مراحل متفاوت ارزشیابی و ارزشیابی های چند لایه به کار گرفته می شود.سیاست های ارزشیابی تاثیر گزار ممکن است مستقیماً و به نحوی نظام مند، آثار گسترده ای بر تجارب بگذارند.

مقصود از این سخنرانی باز کردن باب تفکر اصیل در این زمینه در میان جامعه شناسان به طور اخص و جامعه علمی و اجرایی کشور به طور اعم می باشد. اندیشه هایی که سیاست های ارزشیابی را شکل بخشیده و تجربه ارزشیابی در ایران را تحت تاثیر قرار داده و پیشنهاد هایی برای جهت گیری های آینده در این قلمرو مطرح نماید.در یک چشم انداز دور دست تر اما دست یافتنی این پیشنهادها می تواند منجر به شکل گیری سیاست ملی ارزشیابی (سما) در ایران گردد.

در همین رابطه تفکر و تعامل در باب پاسخ دادن به پرسش های ذیل راهگشا خواهد بود.