اثربخشی برنامه‌های معتادان گمنام در نگرش معتادان به مواد مخدر

اکبر علیوردی‌نیا

هدف اصلی تحقیق حاضر بررسی میزان اثربخشی برنامه‌های انجمن معتادان گمنام بر گرایش به مواد مخدر بوده است. روش تحقیق، پیمایشی و ابزار جمع‌آوری اطلاعات نیز پرسش‌نامه می‌باشد. جامعه آماری عبارت است از کلیه معتادان گمنام ایران، که در جلسات و برنامه‌های معتادان گمنام مشارکت دارند. در مجموع تعداد 581 نفر افراد مورد مطالعه با روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب گردیدند. چهارچوب نظری این پژوهش مبتنی بر جوانبی از نظریه‌های کنترل اجتماعی، سرمایه اجتماعی و انحراف و نظریه ترکیبی خودکنترلی گاتفردسن و هیرشی می‌باشد. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که مشارکت در جلسات و برنامه بهبودی دوازده قدمی معتادان گمنام در تغییر نگرش و بهبود اعضای آن مؤثر بوده است. یافته‌های به ‌دست ‌آمده در این زمینه موافق با مطالعات انجام‌شدة پیشین در خارج از کشور می‌باشد.

کلید واژه: انجمن معتادان گمنام، حمایت اجتماعی، خودکنترلی، گرایش به مواد مخدر.

 

پیوستحجم فایل
6.pdf351.31 کیلوبایت

همه حقوق این پایگاه برای «انجمن جامعه‌شناسی ایران» محفوظ است. (خبرخوان - RSS)

Powered By: KhorshidChehr